VII–VIII դարերում արաբները, նվաճելով Հնդկաստանի ու Չինաստանի սահմաններից մինչև Ատլանտյան օվկիանոս հասնող վիթխարի տարածքը, ստեղծեցին միջնադարի աշխարհակալ հզոր տերություններից մեկը՝ Արաբական խալիֆությունը: Ասիայի ու Աֆրիկայի բազմաթիվ երկրներում տարածվեց մահմեդականությունը, իսկ որոշ երկրներում՝ նաև արաբերենը: Հայաստանում խալիֆության բուն տիրապետությունը տևել է շուրջ 160 տարի՝ 701–862 թթ.:
Արաբներն Արաբական թերակղզու հիմնական բնակիչներն են: VII դարի սկզբներին արաբական ցեղերն ընդունեցին նոր կրոն՝ մահմեդականություն, որը նպաստեց նրանց միավորմանն ու հզորացմանը. այն «սրբազան պատերազմի» կոչ էր անում ընդդեմ «անհավատների»՝ այլադավան մարդկանց ու երկրների: Արաբական նվաճումների համար նպաստավոր էր նաև միմյանց դեմ մղած տևական պատերազմների հետևանքով Սասանյան Իրանի և Բյուզանդիայի թուլացումը: 632–656 թթ-ին արաբները նվաճեցին Սասանյան տերությունը, իսկ Բյուզանդիայից բռնագրավեցին Պաղեստինը, Ասորիքը, Եգիպտոսը և ամբողջ Հյուսիսային Աֆրիկան: 711 թ-ին նրանք անցան Ջիբրալթարը և նվաճեցին Իսպանիան: Այնուհետև ներխուժեցին Ֆրանկական պետություն, սակայն 732 թ-ին Պուատիեի ճակատամարտում կրած պարտությունը վերջ դրեց Եվրոպայում նրանց ծավալմանը: Օմայանների հարստության (661–750 թթ.) հիմնադիր Մուավիան խալիֆության մայրաքաղաք դարձրեց Ասորիքի Դամասկոս քաղաքը: Նա սահմանեց խալիֆների իշխանության ժառանգականության կարգը (մինչ այդ խալիֆն ընտրվում էր). խալիֆը բացարձակ միապետ էր, մահմեդական աշխարհի կրոնապետ և զինվորական առաջնորդ: Գրավյալ տարածքների կառավարումը հանձնվեց ամիրներին (էմիր): Ստեղծվեց տարբերակված հարկահանություն. քրիստոնյաները և հրեաները պետք է ավելի բարձր հարկ վճարեին, քան մահմեդականություն ընդունած ոչ արաբները, բայց արաբների համեմատությամբ` ավելի բարձր: Բոլոր մահմեդականները պետք է ծառայեին բանակում, իսկ ոչ մահմեդականների մուտքը բանակ արգելվում էր: Խալիֆ Աբդ ալ Մալիքի (685–705 թթ.) օրոք արաբերենը հռչակվեց պետական լեզու, որը մեծապես նպաստեց պետության ամրացմանն ու արաբալեզու հարուստ մշակույթի ստեղծմանը: Հատվեցին առաջին արաբատառ դրամները` դինար, դիրհեմ, ֆիլս: 750 թ-ին Օմայանների ընդդիմադիրների ղեկավարներից Աբու ալ Աբբասը հեղաշրջում կատարեց, և իշխանությանը տիրացան Աբբասյանները (750–1055 թթ.): Նրանց հարստության օրոք Արաբական (Բաղդադի) խալիֆությունն առավելագույն ծաղկման հասավ հատկապես VIII–IX դարերում: Աբբասյան նշանավոր խալիֆներից էին Աբու ալ Մանսուրը (754–775 թթ.), Հարուն ալ Ռաշիդը (786–809 թթ., «Հազար ու մի գիշեր» հեքիաթների ժողովածուի հերոսներից) և ուրիշներ: Աբբասյանների օրոք հաստատված երկարատև խաղաղությունը նպաստեց տերության տնտեսության բարգավաճմանը: Աբու ալ Մանսուրի օրոք կառուցվեց Բաղդադ մայրաքաղաքը, որը կարճ ժամանակում դարձավ առևտրի, արհեստների, կրթության և կառավարման կենտրոն: Արաբական խալիֆությունը բազմազգ ավատատիրական բռնապետություն էր, որը երկար չգոյատևեց: Արդեն 756 թ-ին նրանից անջատվեց Կորդովայի Էմիրությունը, հետագայում՝ Մարոկկոն և Թունիսը: IX դարի կեսերին անկախացավ Եգիպտոսը, 885 թ-ին՝ Հայաստանը և այլ երկրներ: Այդ ամենն ավարտվեց 1055 թ-ին սելջուկ-թուրքերի կողմից Բաղդադի գրավումով: Արաբական խալիֆության տիրապետությունը ՀայաստանումԱրաբական զորքերը Հայաստան են ներխուժել 640 թ-ին և որոշ ժամանակ սահմանափակվել միայն երկրի ասպատակությամբ: Հայոց իշխան ու սպարապետ Թեոդորոս Ռշտունու և Ասորիքի արաբ կառավարիչ (հետագայում՝ խալիֆ) Մուավիայի միջև 652 թ-ին կնքված հայ-արաբական պայմանագրով Հայաստանը համարվել է խալիֆության հպատակ պետություն: Հայոց իշխան Համազասպ Մամիկոնյանի օրոք (654–661 թթ.) Հայաստանը թոթափել է արաբական հպատակությունը, սակայն նրա հաջորդը` Գրիգոր Մամիկոնյանը, նորից ընդունել է արաբների գերիշխանությունը. 652 թ-ի պայմանագրով վճարել է տարեկան 500 ոսկեդրամ: Օգտվելով Արաբիայում ծագած ապստամբությունից՝ 683 թ-ին Հայաստանը հրաժարվեց հարկատվությունից, իսկ Աշոտ Բագրատունին (685–689 թթ.) ձեռք բերեց լիակատար անկախություն:Բյուզանդիայի Հուստինիանոս II կայսրը, նվաճելով Հայաստանը, 689 թ-ին երկրի կառավարիչ նշանակեց Ներսեհ Կամսարականին, սակայն նրա հաջորդ Սմբատ Բագրատունու օրոք Մուհամմադ իբն Մրվանը մի քանի արշավանքներով (693–701 թթ.) վերջնականապես նվաճեց Հայաստանը: Արաբական խալիֆության բուն տիրապետությունը Հայաստանում 701–862 թթ-ին էր: Հայաստանը, Վիրքը, Աղվանքը, Չողա երկիրը (Դարբանդ) միավորվեցին մեկ վարչական միավորի՝ Արմինիայի մեջ, որը կառավարում էր արաբ ոստիկանը, իսկ Հայաստանը՝ Հայոց իշխանը: Ոստիկանի նստավայրն սկզբում Դվինն էր, իսկ 789 թ-ից՝ Պարտավը: Ատրպատականի, Վերին Միջագետքի և երբեմն այլ նահանգների հետ Արմինիան կազմում էր խալիֆության հյուսիսային փոխարքայությունը: Առաջին ոստիկան Աբդալլահը ծանր հարկեր դրեց բնակչության վրա, սկսեց կրոնական հալածանքներ: Նա ցանկանում էր հայ նախարարներին զրկել ժառանգական իշխանությունից, ոչնչացնել նրանց զորական ուժը: Սակայն 703 թ-ի ձմռանը տեղի ունեցավ Վարդանակերտի ճակատամարտը, և արաբները Սմբատ Բագրատունուց ջախջախիչ պարտություն կրեցին (սպանվեց նաև Աբդալլահ ոստիկանը): Ապստամբությունից հետո խալիֆը Հայաստանում հաստատված իր զորավարներին կարգադրեց ոչնչացնել հայ նախարարական դասը: 705 թ-ին Նախճավանի արաբական զորքերի հրամանատար Կասըմը այրուձիու հաշվառման և ռոճիկ վճարելու պատըրվակով իր մոտ հրավիրեց հայ նախարարներին, ձերբակալեց և փակել տվեց Նախճավանի ու մոտակա Խրամ ավանի եկեղեցիներում: Կասըմի հրամանով հրդեհվեցին այդ եկեղեցիները, ողջակիզվեցին այնտեղ փակված նախարարներն իրենց մարդկանցով (շուրջ 1200 հոգի): Սակայն Աբդ ալ Ազիզ ոստիկանը հայերի նոր ընդվզումները կանխելու մտահոգությամբ վերադարձրեց վտարանդի նախարարներին՝ վերականգնելով նրանց ժառանգական իրավունքները: Հայաստանը պահպանեց իր ներքին ինքնավարությունը. Հայոց իշխանի ու սպարապետի գլխավորությամբ երկիրը կառավարում էին հայ նախարարները: Օգտվելով Օմայանների դեմ բռնկած շարժումից և Բյուզանդիայի առաջխաղացումից՝ հայ նախարարները Գրիգոր Մամիկոնյանի գլխավորությամբ 748 թ-ին որոշեցին ապստամբել: 748–750 թթ-ի ապստամբության ժամանակ Հայոց իշխան ընտրվեց Մուշեղ Մամիկոնյանը (748–752 թթ.): 750 թ-ին իշխանության գլուխ անցած Աբբասյան հարստության հիմնադիր Աբու ալ Աբբասին հաջողվեց ճնշել ազատագրական շարժումները: Նրա դաժան հարկային քաղաքականությունն ու հալածանքները 774 թ-ին հանգեցրին խալիֆության դեմ հայերի ամենամեծ ապստամբությանը, որի նախաձեռնողն Արտավազդ Մամիկոնյանն էր: Կումայրիում սպանելով խալիֆության հարկահանների պարագլխին՝ նա հետ վերցրեց հավաքած հարկը և հեռացավ Բյուզանդիայի սահմանները: Ի պատասխան՝ արաբներն էլ ավելի սաստկացրին խստությունները, որի հետևանքով Տարոնում ապստամբեց Մուշեղ Մամիկոնյանը և կոտորեց արաբներին: 774–775 թթ-ի ձմռանը հավաքվեց շուրջ 5 հզ. ռազմիկ, և ապստամբները պաշարեցին Կարին քաղաքը: Աղձնիքի կողմից Հայաստան մուտք գործած արաբական 30-հզ-անոց զորքն Արճեշի և Արձնիի ճակատամարտերում հայկական ուժերին պարտության մատնեց: Արձնիի ճակատամարտում ընկան Սմբատ Բագրատունին, Մուշեղ և Մանվել Մամիկոնյանները և 3 հզ. զինվոր: 774–775 թթ-ի ապստամբության ճնշումից հետո ասպարեզից հեռացան նախարարական շատ տներ (Մամիկոնյանները, Կամսարականները, Ամատունիները, Ռշտունիները, Գնունիները և ուրիշներ): Մինչև IX դարի սկիզբը հայ նախարարները զրկված էին հարկեր հավաքելու իրավունքից: Երկիրը հնազանդ պահելու համար Հայաստան բերվեցին արաբական որոշ ցեղեր` կայսիկներ, ութմանիկներ և այլն, հետագայում ստեղծվեցին ամիրություններ:IX դարի սկզբին Հայաստանը վերականգնեց իր ներքին ինքնավարությունը, հարկերը նորից հավաքում էին հայ նախարարները: Բագրատունիների ամրապնդված դիրքերը և Ատրպատականում Բաբեկի գլխավորած սոցիալական շարժումն Աբբասյաններին ստիպեցին ճանաչել Բագրատունիների իշխանությունն Արմինիայում. 826 թ-ին Աշոտ Մսակերի որդի Բագարատ Բագրատունին ճանաչվեց իշխանաց իշխան, իսկ նրա եղբայր Սմբատը՝ Հայոց սպարապետ: Սակայն Մութավաքիլ խալիֆը (847–861 թթ.), կամենալով վերացնել Հայաստանի ինքնավարությունը, 849 թ-ին այնտեղ ուղարկեց Աբու Սաիդ (Աբուսեթ) ոստիկանին՝ հարկային մեծ լիազորություններով: Սակայն Աղձնիքի Ձորա պահակի մոտ նրան դիմավորեց Բագարատ Բագրատունու գլխավորած պատվիրակությունը, հարկերը հանձնեց` թույլ չտալով մտնել Հայաստան: 851 թ-ին Աբու Սաիդը վերադարձի ճանապարհին մահացավ: Նրան հաջորդեց որդին` Յուսուֆը, որը, գալով Խլաթ, խաբեությամբ իր մոտ կանչեց Բագարատ Բագրատունուն՝ իր փոխարեն ոստիկան նշանակելու պատըրվակով, կալանավորեց և ուղարկեց խալիֆի նստավայր՝ Սամառա, իսկ ինքը գնաց Մուշ` ձմեռելու: Բագարատ Բագրատունու որդիներ Աշոտն ու Դավիթը զինեցին ազատասիրությամբ հռչակված Սասունի և Խութի հայ լեռնականներին, որոնց առաջնորդը դարձավ Խութեցի Հովնանը: 851–852 թթ-ի ձմռանը ապստամբները, հանկարծակիի բերելով թշնամուն, ներխուժեցին Մուշ, կոտորեցին արաբներին և սպանեցին Սբ Փրկիչ եկեղեցում թաքնված Յուսուֆին: Այս իրադարձությունները հետագայում դարձան «Սասնա ծռեր» ժողովրդական դյուցազնավեպի պատմական հիմքը: Ապստամբությունն աստիճանաբար ծավալվեց ոչ միայն Հայաստանում, այլև Արմինիայի մյուս երկրներում: Զայրացած խալիֆը 852 թ-ի գարնանը Հայաստան ուղարկեց թուրք զորավար Բուղային, որը հայտնի էր իր նենգությամբ ու դաժանությամբ: Նա նախ ներխուժեց Աղձնիք, ապա՝ Սասուն-Խութ, գերեվարեց Աշոտ և Դավիթ Բագրատունիներին, Խութեցի Հովնանին և ուղարկեց Սամառա: Հաջորդ տարվա գարնանը Բուղան ասպատակեց Սյունիքը, անցավ Հյուսիսային Հայաստան, ապա գրավեց Տփղիսը: Այնուհետև գերեվարեց և Սամառա ուղարկեց Գարդմանի, Լեռնային Ուտիքի ու Խաչենի հայ իշխաններին և Հարավային Արցախի Գտիչ (Քթիշ) ամրոցում պաշարեց Եսայի Աբու Մուսե իշխանին: Վասպուրականում նոր ծագած ապստամբության ժամանակ Գուրգեն Ապուպելճ Արծրունին կոտորեց Բուղայի թողած արաբական զորքը և ազատագրեց երկիրը: Ապստամբության հաջող ելքը Բուղային ստիպեց ճանաչել Արծրունիների իրավունքները, իսկ Գուրգեն Ապուպելճին՝ Վասպուրականի իշխան: Դրանով նա նպաստեց նաև Հայաստանի ներքին ինքնավարության փաստացի վերականգնմանը: 855 թ-ին խալիֆը Բուղային հետ կանչեց: Սամառա աքսորված Սմբատ Բագրատունու փոխարեն 862 թ-ին Հայոց իշխանաց իշխան ու սպարապետ ճանաչվեց նրա որդին՝ Աշոտը, որը վերականգնեց Հայաստանի անկախությունը և 885 թ-ին ճանաչվեց Հայոց թագավոր (Աշոտ Ա Մեծ): Արաբական տիրապետությունը մեկուկես դարով կասեցրեց երկրի բնականոն զարգացումը: Տնտեսական կյանքն անկում ապրեց, խիստ տուժեց առևտուրը, գրեթե ընդհատվեցին շինարարական աշխատանքները:Տես նաև Բագրատունիներ, Բյուզանդիա, Մահմեդականություն:
Новый год – время сказки и волшебства. И в это время особенно хочется, чтобы каждый житель нашей планеты ощутил эту атмосферу и поверил в чудо.
Данный проект, осуществляемый силами учеников 7-ого класса, направлен на выявления творческого подхода учеников к собственной выдумке какого-либо текста.
Цели
развить умение использовать русский язык
понять структуру сказок, узнать их особенности, непосредственно участвуя в их создании
обогатить лексический запас
Задачи
• формирование и развитие умения чётко и правильно формулировать свои мысли • умение организовать взаимосвязь своих знаний и упорядочить их • создать собственную волшебнуюйсказку
Материал урока
2. Прочитайте текст.
Один раз в сто лет самый добрый из всех стариков, Дед Мороз, в ночь под Новый год приносит семь волшебных красок и дарит их мальчику или девочке. Этими красками можно нарисовать все что захочешь, и нарисованное оживет. Нарисуй корабль и плыви на нем. Можно нарисовать ракету и лететь на ней к звездам. Можно нарисовать стул и сесть на него. Волшебными красками можно нарисовать даже мыло и потом мыться им. Поэтому Дед Мороз приносит волшебные краски самому доброму из всех детей. И это понятно. Если такие краски попадут к злому человеку, он может сделать много плохого. Он может, например, нарисовать человеку второй нос, и у человека будет два носа. Поэтому Дед Мороз очень долго проверяет сердца детей, а потом выбирает, кому из них подарить волшебные краски. Один раз Дед Мороз подарил волшебные краски самому доброму из всех добрых мальчиков. Мальчик очень обрадовался краскам и сразу начал рисовать для других. Он начал рисовать для других, потому что был очень добрым. Он нарисовал бабушке теплый платок, маме – красивое платье. Отцу он нарисовал охотничье ружье, слепому мальчику нарисовал глаза, а своим товарищам – новую школу. Но никто не мог использовать то, что он нарисовал. Платок для бабушки был похож на тряпку для мытья пола, а платье, нарисованное для мамы, было такое, что она не захотела даже его примерить. Глаза для слепого были похожи на две голубые кляксы. А школа была такая, что к ней боялись подойти близко. И мальчик заплакал. Ему так хотелось сделать людей счастливыми!… Но он не умел рисовать и только истратил краски зря. Он плакал так громко, что его услышал Дед Мороз. Он услышал мальчика и вернулся к нему. Дед Мороз положил перед мальчиком новую коробку с красками. – Только это, мой друг, простые краски, – сказал Дед Мороз. – Но они могут стать волшебными, если ты этого захочешь. Так сказал Дед Мороз и ушел. А мальчик задумался. Как же сделать, чтобы краски стали волшебными и радовали людей? И мальчик начал рисовать. Он рисовал весь день и весь вечер. Он рисовал и на другой, и на третий день, и на четвертый. Прошел год. Прошло два года. Прошло много-много лет. Мальчик стал настоящим художником. Люди с удивлением и восхищением смотрели на его рисунки. Они радовались им и любовались ими. – Какие чудесные картины! Какие волшебные краски! – говорили они, хотя краски были самыми обыкновенными.
Впервые хаски появились в Сибири в начале 17 века: тогда племенам были необходимы ездовые собаки, а также помощники на охоте. Для одной упряжки требовалось девять собак, и большое количество добываемой рыбы позволяло с легкостью прокормить такое количество животных.
Առաջին անգամ հասկին հայտնաբերվեց Սիբիրում 17 սկզբում ՝ այդ ժամանակ անհրաժեշտ էր երթային շներ, և օգնականնաեր որսում:Մեկ թիմի համար անհրաժեշտ էր ինը շուն, և ձկների մեծ քանակությունըՙ հեշտացնում էր այսքան կենդանիների կերակրումը:
Экспедиторы 17-18 веков помогли развитию собаководства. Вскоре о ездовых собаках узнали и американцы, и с 1908 года они стали завозить их в штаты с Дальнего Востока, где хаски отлично зарекомендовали себя и с каждым годом становились все популярнее и популярнее. Позже этой собаке установили два памятника – один в Нью-Йорке, другой на Аляске.
17-րդ և 18-րդ դարերի բեռնափոխադրողները օգնեցին շների զարգացմանը: Շուտով ամերիկացիները իմացան երդային շների մասին, և 1908-ից սկսեցին դրանք ներմուծել հեռավոր Արևելքից նահանգներ, որտեղ հասկիները ամեն տարի ավելի ու ավելի տարածված էին դարնում:Հետագայում շանը կանգնեցրեցին երկու հուշարձան՝ Մեկը Նյու Յորքում, մյուսը Ալյասկայում:
Официально породу хаски зарегистрировали только в 1934 году; тогда же были разработаны и утверждены стандарты породы.
Պպաշտոնապես հասկին անցկացրեցին 1934թ՝ այդ իսկ ժամանակ մշակաված և հաստատված ստանդարտ տեսակները:
Новый Год в России празднуют шумно, весело и долго!
Ռուսաստանում Նոր տարին նշվում է աղմկոտ, զվարթ և երկար:
Большинство людей начинают отмечать праздник 31 декабря, а заканчивают в десятых числах января.
Մարդկանց մեծամասնությունը տոնը նշում են դեկտեմբերի 31-ին, և ավարտում հունվարի տասի կողմերին:
Уже много лет россияне по закону имеют право на новогодние каникулы, срок которых составляет приблизительно десять дней. За это время можно успеть сделать очень многое: навестить всех родных, близких, друзей, посетить новогодние елки и другие праздничные мероприятия, можно даже устроить себе небольшой отпуск, уехав в другой город или страну.
Արդեն շատ տարիներ ռուսերը օրենքով ունեն Նոր Տարվա արձակուրդի իրավունք, որը տևում է մոտավորապես տասը օր:Այդ ընդացքում կարելի է շատ բաներ հասցնել՝ այցելեք բոլոր հարազատներին, սիրելիներին, ընկերներին, այցելեք տոնական միջոցառումներ, նույնիսկ կարող եք կարճատև արձակուրդ կազմակերպել ձեզ համար ՝ մեկնելով մեկ այլ քաղաք կամ երկիր:
Саму же новогоднюю ночь с 31 декабря на 1 января обычно проводят с родными, ведь этот праздник считается семейным и домашним.
Հենց Նոր Տարվա գիշերը դեկտեմբերի 31 հունվարի 1 ընդուված է նշել ընտանիքի հետ, քանի որ այն համարվում ընտանեկան տոն:
Ни один Новый Год не обходится без подарков.
Ոչ մի Նոր Տարի չի նշվում առանց նվերների:
С начала декабря, а то и раньше, люди начинают заглядывать в магазины, чтобы найти что-то действительно интересное для своих родных и друзей. Когда подарок выбран, его красиво упаковывают и чаще всего кладут под елку. Торжественная распаковка презентов происходит уже 1 января.
Դեկտեմբերից սկսաց, անգամ ավելի շուտ, մարդիկ այցելում են խանուդներ, որպեսիզի գտնեն հետաքրքիր բաներ բարեկամների և ընկերների համար:Նվերը ընտրելուց հետո, այն գեղեցիկ փաթեթավորու են, և հաճախ դնում տոնածառի տակ:Նվերների բացումը տեղի է ունենում հունվարի 1-ին:
Дед Мороз также не забывает одаривать взрослых и детей! Он приходит ночью, когда все уже спят, и оставляет красивые свертки под елкой.
Ձմեռ Պապը չի մոռանում շնորհել մեծերին և փոքրերին:Նա գալիս է գիշերը, երբ որ բոլորը քնած են, և թողնում է գեղեցիկ նվերներ տոնածառի տակ:
Добрая традиция обмениваться подарками в Новый Год делает этот праздник еще более волшебным и сказочным. Не ленитесь делать по-настоящему приятные сюрпризы своим любимым, ведь это подарит им незабываемые эмоции на весь следующий год!
Բարի ավանդույթը փոխանակվել նվերներով Նոր Տարուն, սարքում է այն ավելի կախարդական և հեքիաթային:Մի ծուլացեք իսկապես հաճելի անակնկալներ մատուցել ձեր սիրելիներին, քանի որ դա նրանց հաջորդ տարի անմոռանալի ըզգացմունքներ կպատճառի:
In the days of the Soviet Union, Christmas was not celebrated very much. New Year was made into the important time. Following the revolution in 1917, Christmas was banned as a religious holiday in 1929 and Christmas Trees were banned until 1935 when they turned into ‘New Year’ Trees! If people did want to celebrate Christmas, they had to do it in secret just in their families.
After the collapse of the Soviet Union in 1991, people were free to celebrate Christmas again. But it’s still a quieter and smaller holiday in Russia after the big New Year celebrations.
The New Year is the big time for spending lots of money and eating and drinking lots. Christmas is much more religious and private.
New Year is also when ‘Grandfather Frost’ (known in Russian as ‘Ded Moroz’ or Дед Мороз) brings presents to children. He is always accompanied by his Grandaughter (Snegurochka). On New Year’s eve children hold hands, make a circle around the Christmas tree and call for Snegurochka or Ded Moroz. When they appear the star and other lights on the Christmas tree light up! Ded Moroz carries a big magic staff. The traditional greeting for Happy New Year is ‘S Novym Godom’.
Christmas in Russia is normally celebrated on January 7th (only a few Catholics might celebrate it on the 25th December). The date is different because the Russian Orthodox Church uses the old ‘Julian’ calendar for religious celebration days. The Orthodox Church also celebrates Advent. But it has fixed dates, starting on 28th November and going to the 6th January, so it’s 40 days long.
The official Christmas and New holidays in Russia last from December 31st to January 10th.
In Russian Happy/Merry Christmas is ‘s rah-zh-dee-st-VOHM’ (C рождеством!) or ‘s-schah-st-lee-vah-vah rah-zh dee-st-vah’ (Счастливого рождества!). Happy/Merry Christmas in lots more languages.
Some people fast (don’t eat anything) on Christmas Eve, until the first star has appeared in the sky. People then eat ‘sochivo’ or ‘kutia’ a porridge made from wheat or rice served with honey, poppy seeds, fruit (especially berries and dried fruit like raisins), chopped walnuts or sometimes even fruit jellies!
Kutia is sometimes eaten from one common bowl, this symbolizes unity. In the past, some families like to throw a spoonful of sochivo up on the ceiling. If it stuck to the ceiling, some people thought it meant they would have good luck and would have a good harvest!
The Russian word for Christmas Eve ‘sochelnik’, comes from the word ‘sochivo’.
Some Orthodox Christian Russians also don’t eat any meat or fish during the Christmas Eve meal/feast.
Other popular Christmas Eve foods include, beetroot soup (borsch) or vegan potluck (solyanka) served with individual vegetable pies (often made with cabbage, potato, or mushroom); sauerkraut, porridge dishes such as buckwheat with fried onions and fried mushrooms, salads often made from vegetables like gherkins, mushrooms or tomatoes, and also potato or other root vegetable salads. The meal often consists of 12 dishes, representing the 12 disciples of Jesus.
‘Vzvar’ (meaning ‘boil-up’) is often served at the end of the meal. It’s a sweet drink made from dried fruit and honey boiled in water. Vzvar is traditionally at the birth of a child, so at Christmas it symbolizes the birth of the baby Jesus.
Following the meal, prayers might be said and people then go to the midnight Church services. They often don’t wash the dishes until they get home from Church — sometimes not until 4.00am or 5.00am!
The main meal on Christmas day is often more of a feast with dishes like roast pork & goose, Pirog and Pelmeni (meat dumplings). Dessert is often things like fruit pies, gingerbread and honeybread cookies (called Pryaniki) and fresh and dried fruit and more nuts.
There are Russian Christmas cookies called Kozulya which are made in the shape of a sheep, goat or deer.
In some areas, children will go carol singing round the homes of friends and family and to wish people a happy new year. They are normally rewarded with cookies, sweets and money.
To people in western Europe and the USA, one of the most famous things about Christmas in Russia is the story of Babushka. Babushka means Grand Mother in Russian. It tells the story of an old women who met the Wise men on their way to see Jesus.
However, most people in Russia have NEVER heard of the story as it was probably created by an American poet and writer called Edith Matilda Thomas in 1907! I’ve had many emails from Russian visitors to the site who have never heard the story before!
Մեր տան կողքին տուն կար որտեղ ոչ մեկ չէր ապրում:Եվ Արցախի պատերազմից հետո այնտեղ Արցախից մարդիկ եկան:Դա մի մեծ ընտանիք էր: Իրենք ոչինչ չունեին և մենք նրանց ամեն ինչով օգնում էինք:Նաև տրամադրում էինք նրաց որպեսիզի նրանք չթուլանան և պինդ մնան:
Մեծությունը համար հիշենք,թե ինչ է զանգվածը,նրա միավորները և ինչ է ծավալը և նրա միավորները։
Զանգվածը նշանակում ենք m տառով,նրա հիմնական միավորը 1 կգ է։
Դա մարմին է
Ծավալը դա մարմնի զբաղեցրած տեղն է։Ծավալը նշանակում ենք v տառով։Որպես ծավալի հիմնական միավոր ՄՀ-ում ընդունված է,այն խորանարդի ծավալը,որի միավորը մեկ մետր է։Որը անվանվում է մեկ մետր խորանարդ։Օգտագործվում են նաև այլ միավորներ՝1դմ3,1սմ3,1մմ3,1 լ,1 մլ։Փորձով համոզվենք,որ մեկ լիտրը հավասար է 1լ=1դմ3,և 1մլ=1սմ3։
ՄՀ-ում /1մ3/
Փորձի կատարումը հետևյալն է
Վերցրեցի 1դմ կողմ ունեցող խորանարդաձև տարրա և 1լ տարողությամբ շիշ։1լ շիշը լցնում եմ ջրով։1լ=1դմ3 տարրայի մեջ։
Վերցրեցի ներարկիչ,նրա մեջ լցրեցի 1մլ ջուր և այն դատարկեցինք 1սմ3 տարրայի մեջ։Համոզվեցինք,որ դա տեղավորվեց։
Մերկասերմեր (լատ.՝ Pinóphyta կամ Coníferae), բույսերի թագավորության 13—14 բաժիններից մեկը։ Սերմերը զարգանում են կոներում։ Ժամանակակից բոլոր տեսակները փայտատու բույսեր են, որի գերակշռող մասը ծառերն են, թեև կան նաև թփեր։ Տիպիկ ներկայացուցիչներն են՝ մայրի, նոճի, փշատերևազգիներ, գիհի, խեժափիճի, եղևնի, սոճի, սեքվոյա, Կենի և Agathis australis։ Մերկասերմերը վայրի ձևով աճում են աշխարհի գրեթե բոլոր տեղերում։ Հաճախ այս բույսերն աճում են այլ բուսատեսակների կողքին, օրինակ՝ այնպիսի բիոմներում, ինչպիսին է տայգան։ Մերկասերմերի փայտը ներառվում է «փափուկ» տեսակի մեջ։ Տրիասի և յուրայի դարաշրջանում որոշ մերկասերմ բույսեր աստիճանաբար ձեռք են բերել ծաղկավոր բույսերին բնորոշ բոլոր կարևոր հատկանիշները՝ սերմնարան, սպի, կրկնակի բեղմնավորում և այլն, իսկ ավելի ուշ վերափոխվել են (ասեղնատերևների հետ միասին) բուսական աշխարհի գերիշխող խմբի[1]։
The census that was ordered by Caesar Augustus was the first of its kind. It was done because the Roman government wanted to make sure that everyone in the Empire was paying their taxes correctly. The census was carried out all over Empire (most of Europe): but in Palestine, it was carried out in a Jewish way rather than a Roman way. This meant that families had to register in the their historical tribal town rather than where they lived. This also meant that Joseph and the very pregnant Mary would have had to travel from Nazareth to Bethlehem, as this was town that Joseph’s family (the royal family of David) originally came from — a journey of about 70 miles (112 kilometres).
Some people think that Bethlehem could also have been Joseph’s actual home town and he’d traveled to Nazareth to collect Mary once they were betrothed/married to take to his home town to initially live.
The journey would have taken about three days and they might well have arrived in the evening, because if they had arrived earlier in the day, it is more likely that they would have found somewhere to stay.
In those times, there weren’t really such things as motels or inns, you normally would have stayed with some extended family or relations. A more accurate translation of ‘inn’ would be ‘guest room’. You would normally stay with extended family in their ‘guest room’ but as it was a busy time the guest room was already full.
Most houses would have been shared with the animals that the family kept. Houses had two levels, the upper/mezzanine level where people slept and the ground floor where the animals slept at night and the family lived during the day. The animals were a kind of ‘central heating’ at night keeping the house warm! The ‘guest room’ was often an area on the upper/mezzanine level or even a hut put on the flat roof of the house!
As many people would have traveled to Bethlehem for the census, all the houses, or certainly upper levels were full. Many people think that Jesus was probably born in September or October during Sukkot, the Jewish Feast of Tabernacles, rather than during December. During the festival, Jews live outside in temporary shelters (the word ‘tabernacle’ come from a latin word meaning ‘booth’ or ‘hut’).
So Joseph and Mary probably had to sleep with the animals on the low level (where it’s common to have a manger cut into a wall where you put the animal food) or possibly (but unlikely) out in a stable, cave or even a covered market stall that sold animals (these stalls could be rented during tabernacles). You can read more about that here in an article on the blog of theologian, Rev Dr Ian Paul.
It was the custom in those times to wrap a new born baby very tightly in long bandages called swaddling clothes. The arms and legs of the baby were also wrapped, so they couldn’t move. This was done because they thought it helped the baby to grow strong, straight limbs! And as no proper crib was available, the new baby boy was placed in a manger, or feeding trough.
There’s a theory that Jesus might have been born a couple of miles outside of Bethlehem where there was a special shepherds’ watch tower called the Migdal Eder. So Jesus might have been born out with the shepherds.
The birth of Jesus probably didn’t happen in the year 0 but slightly earlier, in about 4, 5, 6 or 7 BCE/BC. The dates that we use now were set by Monks and religious leaders in the Middle Ages and before. It’s also quite likely that Jesus was actually born in the autumn (during Tabernacles), not in the winter! It can get very cold in the winter in Israel and it is thought that the census would have most likely taken place during the spring or autumn, at a when many pilgrims, from all over the country, came to visit Jerusalem (which is about six miles from Bethlehem).