61.աշակերտը,սովորող Ոսթիկան. ղեկավար: պատ ժամանակ,ժամ դատավոր հիշողություն
65.սուր դանակ է պետք, որ այդ բիծը քերեմ: Շատ սուր մարդ է ընկերս, նրա խոսքերը լսել չի լինում առանց ծիծաղի: Ալիքը խորտակված նավի մի բեկոր տուն հասրեց: Կյանքի ալիքը նրան շպրտել էր ընտանիքից հեռու: Քամին փչել էր ամբողջ ուժգմությամբ: Ընկերներս գիտեին, որ նա փչում էր, ոչ մի վագրի չեր հանդիպել: Մոմն արևից փափկել ու ծմռվել էր: մի քանի քաղցր խոսքից փափկել էր, չորությունից ու խստությունից հետք չէր մնացել::
70)ձեր պետության մեջ չպիտի այսպեսի բան լիներ: Վիճակի մասի շատ ուշ իմացավ: Դեպքն այնքան լարված էր, որ վախենում էր ընկերներին կորցնելուց: Այդպիսի միտք չեմ ունեցել: Մրցում կազմակերպելիս ինձել տեցեկացրեք:
71)Պապս առաջվա ժամանակերից մնացած այդ ամրոցի մասին շատ հետաքրքիր պատմություն էր պատմում: Իջավ մութն ու տարածվեց ամբողջ քաղաքի և իր շենքերի վրա:Զրույցը ընդարձակվեց ու մեկ էլ հասավ նրան,ինչ կարծես թե գաղտնի էր պահվում: Նա գանձը հորել էր հովտի միակ կաղնու տակ:Ճանապարհի երկայնքով, մի-քանի մետր հեռու, սյուներ էին հորել:
76)Ջուրը շատ սառն էր, ճիշտ օրվա նման: Ալեկոծված ծովը ծեծում էր ափերը: Ինչու ես այդպես անշարժ նստել՝ փայտ կուլտվածի նման: Մարդն այնպես արագ էր քայլուիմ, կարծես մի կարևոր բանից ուշանում էր: Փոքրիկը մի քիչ ոտքը կախ գցեց, հետո սիրտ առավ ու մոտ եկավ: Ի վերջո այնպիսի մի տաճար կառուցեց, որ բոլորին զաիմացրեց իր արվեստով:
Նարե Ենգիբարյան, Միջին դպրոց 8.5 դասարան 